Pages

Friday, 23 March 2012

ഉണര്ത്തരുത്

കൊലവിളിനടത്തും
കൊള്ളപ്പലിശ തമ്പുരാന്‍റെ
താക്കീതിന് അവധി എണ്ണിത്തീര്‍ന്നപ്പോള്‍

പലകപ്പെട്ടിയില്‍
പഴന്തുണിയില്‍
പൊതിഞ്ഞ ആധാരത്തിനു
ഇരുമ്പ് അലമാര
അവകാശം ചോദിച്ചു
കത്തയച്ചപ്പോള്‍ ....

സൌരഭ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട
പൂവുകളുടെ വാടിയ
ഗന്ധം അകത്തളങ്ങളില്‍
നഷ്ട സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കാണാന്‍
തുടങ്ങിയപ്പോള്‍
ഉറങ്ങി

കടംകൊണ്ട് വാങ്ങിയ
അത്താഴപ്പൊതിയുടെ
ശേഷിപ്പ് കഴിച്ച വളര്‍ത്തു
നായയും ഉറങ്ങി

ശാശ്വത ഉറക്കത്തിന്‍റെ
അനന്തതയിലേക്ക് ...

ഉണര്‍ത്തരുത്....













Wednesday, 21 March 2012

വികാരിയച്ചന്റെ കൈ പിടിച്ചു ഉണ്ണി അനാഥാലയത്തിന്റെ അകത്തളത്തിലേക്ക് കയറി ,അപ്പോഴാണ്‌ ഉണ്ണി ശ്രദ്ധിച്ചത് ,ദുഃഖങ്ങള്‍ നിഴലിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ബാല്യങ്ങളുടെ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങളുമായി തന്റെ ചുറ്റും നില്‍ക്കുന്ന കുട്ടികളെ . ' ഇനിമുതല്‍ നിന്‍റെ കളിക്കൂട്ടുകാര്‍ ഇവരൊക്കെയാണ് ' ഉണ്ണിയെ മാറോട് ചേര്‍ത്തു നിര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് വികാരിയച്ചന്‍ പറഞ്ഞു .

നക്ഷത്രങ്ങള്‍ പുഞ്ചിരിയുമായി വന്നു ,നിലാവിന്‍ ഭംഗിയില്‍ ഋതുമതിയായ ഭൂമി .
ഉറക്കം പരിഭവിച്ചു നിന്ന ആ രാത്രിയില്‍ ജാലക വാതിലില്‍ക്കൂടി  ഉണ്ണി വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു ,
രജിസ്റ്റര്‍ബുക്കില്‍ പേര് ചേര്‍ത്തി ഒപ്പിടുമ്പോള്‍ അച്ഛന്‍റെ കൈ വിറച്ചിരുന്നു ,ഉണ്ണിയുടെ അമ്പരപ്പ് ഇനിയും മാറിയിട്ടില്ല .അച്ഛന്‍ ഉണ്ണിയേയുംകൂട്ടി  പുറത്തിറങ്ങി ,അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന പള്ളിയുടെ പുറത്തെ വാതിലിലെ പടിയില്‍ ഉണ്ണിയെ ഇരുത്തി  ഒപ്പം അച്ഛനും , ഒരു ചെറിയ മൌനം സമ്മാനിച്ച ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി

' ഉണ്ണിക്കുട്ടാ ... ഒരു വിസ്മയത്തോടെ അച്ഛന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് ഉണ്ണി നോക്കി ,     ഉണ്ണിക്കുട്ടന്‍ ?    ആദ്യമായിട്ടാണ് അച്ഛന്‍ ഉണ്ണികുട്ടാ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അമ്മയുടെ മടിത്തട്ടില്‍ ആകാശം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ച കുരുന്നു ചുണ്ടില്‍ ഉമ്മവെച്ചുകൊണ്ട് 'എന്റെ ഉണ്ണിക്കുട്ടാ എന്ന് അച്ഛന്‍ വിളിച്ചിട്ടുണ്ടാകും..?
"ഇനി നിന്‍റെ ജീവിതം ഇവിടെയാണ്‌ ,എന്തിനാണ് അച്ഛന്‍ അനാഥാലയത്തിലാക്കിയതെന്നു ഇപ്പോള്‍ നിനക്ക് മനസ്സിലാകില്ല ,തിരിച്ചറിവിന്റെ പ്രായം വരുമ്പോള്‍ ഒരു പക്ഷേ ... വാക്കുകള്‍ പുറത്തേക്കു വരാതെ അച്ഛന്‍റെ ചുണ്ടുകള്‍ വിറയ്ക്കുന്നപോലെ , അച്ഛന്‍ കരയുകയാണോ ?  അല്ല  .കണ്ണുകള്‍ ചുവന്നിരിക്കുന്നു , ' അച്ഛന് സമയംകിട്ടുമ്പോള്‍ വരാം ,പഠിക്കണം .വല്യളാകണം. എണ്ണ തേക്കാത്ത ഉണ്ണിയുടെ തലമുടിയില്‍ക്കൂടി അച്ഛന്‍റെ കൈവിരലുകളോടി. നീലം മുക്കിയതിന്റെ പാടുകള്‍ തെളിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന വെള്ള ളോഹ ധരിച്ച .പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖവുമായി  കറുത്ത് മെലിഞ്ഞ ഒരു മധ്യവയസ്കന്‍ അവരുടെ ഇടയിലേക്ക് വന്നു , പെടുന്നനെ ഉണ്ണിയുടെ അച്ഛന്‍ എഴുനേറ്റു  ' നമസ്ക്കാരമച്ചോ.....ഉണ്ണിയും എഴുനേറ്റു . ' ഇവനാണ് എന്റെ മകന്‍ ഉണ്ണികൃഷ്ണന്‍ . അച്ഛനെ ഏല്‍പ്പിച്ചിട്ട് ഞാന്‍ പോവുകയാണ് , എന്റെ സാഹചര്യം അച്ഛനറിയമല്ലോ .?  സമയംപോലെ ഞാന്‍ വന്നു വിവരങ്ങള്‍ അറിയാം .ഉണ്ണിയുടെ കൈപിടിച്ചു  വികാരിയുടെ കൈലേക്ക് ഏല്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഉണ്ണിയുടെ അച്ഛന്‍ യാത്ര ചോദിച്ചു ,   'ഉണ്ണി .അച്ഛന്‍ വരാട്ടോ ,പറഞ്ഞതെല്ലാം ഓര്‍മയുണ്ടല്ലോ..?;  ഉണ്ണി ശിരസനക്കി മറുപടികൊടുത്തു . നടന്ന അകലുന്ന അച്ഛനെ നോക്കി ഉണ്ണി നിന്നു. വളവു തിരിഞ്ഞു അച്ഛന്‍ മറഞ്ഞപ്പോള്‍ കണ്ണില്‍ നിന്നും അടര്‍ന്നു വീണ തുള്ളികള്‍ മണ്ണില്‍ വീണു ചിതറി ,  
‌

Friday, 16 March 2012

നിലാവുള്ള നിശയില്‍
ഹൃദയം തുറന്നു നോക്കി
ആദ്യം കണ്ടത് അച്ഛന്റെ
ഓര്‍മ്മകള്‍ അടക്കം ചെയ്ത
സ്വര്‍ണ്ണപ്പെട്ടി..
മുലപ്പാലിന്റെ മാധുര്യം
തന്ന അമ്മയുടെ സ്നേഹമൊഴുകുന്ന
പുഴ പിന്നെക്കണ്ടു..
പുഴയുടെ സൗന്ദര്യംകണ്ടുകണ്ട്
കൂടെപ്പിറപ്പുകളെയും.

ചങ്ങാതികളുടെ ചന്തങ്ങളും
ചതികളുടെ ചങ്ങലകളും
ബന്ധങ്ങളുടെ ബന്ധനങ്ങളും
കടപ്പാടിന്റെ സ്മരണകളും
കാപട്യത്തിന്റെ മുഖമൂടികളും
പൊട്ടിച്ചിരികള്‍ തന്ന മൌനങ്ങളും
ഏകാന്തതയുടെ നിമിഷങ്ങളിലെ
തേങ്ങലുകളും കണ്ടുകഴിഞ്ഞു
വാതിലടക്കും ന്നേരം
ഒരു പിന്‍വിളി.

ഒരുകോണില്‍
എഴുതിത്തീര്‍ക്കാത്ത
കഥകളില്‍ ,കവിതകളില്‍
കരിമഷി പടര്‍ന്ന മിഴികളെ
പ്രണയിച്ച കാമുകന്റെ
കദനങ്ങള്‍ അടക്കം ചെയ്ത
കല്ലറക്കുള്ളില്‍ നിന്നും ...

വിളിക്കുത്തരം നല്‍കാന്‍
കരിമഷി പടര്‍ന്ന
മിഴികളെ മറക്കും നിമിഷം
വരാന്‍ പേരുകള്‍ കൊത്തിയ
കല്ലറ വരുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കു ..

ഹൃദയ കവാടം അടച്ചു
മറ്റൊരു നിലാവിന്‍
നിശയില്‍ വീണ്ടും
തുറക്കുന്നതുവരെ ....

















Thursday, 15 March 2012

' ഹോ എന്തു മഴയാ ഇത് ' ? കലി തുള്ളുന്ന കര്‍ക്കിടക മഴയെ നോക്കി ബസ്സില്‍ ഉണ്ണിയുടെ അടുത്തിരുന്ന വൃദ്ധന്‍ ആരോടെന്നായി പരിഭവം പറഞ്ഞു ,മഴയിലേക്ക് നോക്കി ഉണ്ണിഇരുന്നു . മഴയുടെ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് മുന്‍പിലെ സീറ്റിലിരുന്ന അച്ചന്‍റെമടിയിലിരുന്നു രണ്ടു കുട്ടികളുടെ കുസൃതികളിലേക്ക് ഉണ്ണിയുടെ ടെ ദൃഷ്ടികള്‍ പതിഞ്ഞപ്പോള്‍ തന്‍റെ യാത്രയുടെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് മനസ്സ് വീണ്ടും ഉണര്‍ന്നതുപോലെ ... അച്ഛനെ തേടിയാണ് ഉണ്ണിയുടെ യാത്ര....

ബസ്സിറങ്ങി അച്ഛന്‍റെയൊപ്പം ഉണ്ണി നടന്നു . എവിട്ക്കാണെന്നു അറിയില്ല .ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം മുത്തശ്ശിയുടെ കല്ലറയില്‍ വിളക്കു കത്തിച്ച് ഏതോ തീരുമാനം എടുത്തതുപോലെ ഉണ്ണിയേയും കൂട്ടി അച്ഛന്‍ യാത്ര തുടങ്ങിയതാണ്.വെയിലിനു ചൂട് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു ,'ദാഹിക്കുന്നോ നിനക്ക് ? അച്ഛന്‍റെ പരുക്കന്‍ ശബ്ദം .'ഉവ്വെന്നു ശിരസ്സനക്കി മറുപടി പറഞ്ഞു ഉണ്ണി . അടുത്തു കണ്ട പെട്ടിക്കടയില്‍ നിന്നും നാരങ്ങ വെള്ളം  അച്ഛന്‍ ഉണ്ണിക്ക് വാങ്ങികൊടുത്തു യാത്ര തുടര്‍ന്നു..നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് ഏറെ സമയമായിരിക്കുന്നു ,ഒരു മുസ്ലിം പള്ളി കഴിഞ്ഞുള്ള വളവ് തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ നടത്തം നിന്നു ,മുന്‍പില്‍ കായലാണ് ,അകലെ നിന്നും ആളുകളെ കയറ്റി ഒരു കടത്തുവള്ളം ഒഴുകി വരുന്നു ,ഉച്ചവെയിലില്‍ കായലിന്‍ ഓളങ്ങള്‍ തിളങ്ങുന്നതും നോക്കി ഉണ്ണി നിന്നു , അക്കരെക്കു പോകാനായി ആളെ കൂട്ടുകയാണ് കടത്തുകാരന്‍ ,അച്ഛന്‍റെ കൈല്‍ പിടിച്ചു വള്ളത്തിലേക്ക് കാലു വെച്ചപ്പോള്,വള്ളമൊന്നു ചാഞ്ഞു ,'ആദ്യായിട്ടാണ് അല്ലെ ? കടത്തുകാരന്റെ ചോദ്യം . അച്ഛന് അത് രസിചില്ലന്നു തോന്നി ,അച്ഛന്‍റെ അരികിലായി ഉണ്ണിയിരുന്നു. ഉച്ചവെയിലിനു ശക്തി കൂടിവരുന്നു ,വള്ളം മെല്ലെ ഒഴുകാന്‍ തുടങ്ങി ,അമരത്തിരുന്നു മുളയെറിഞ്ഞു ഊന്നുന്ന കടത്തുകാരന്റെ ആഭ്യാസപ്രകാടനം വിസ്മയത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നു ഉണ്ണി ,അച്ഛന്‍ ആലോചനയിലാണ് ,മുത്തശിയുടെ മരണത്തിനു ശേഷം അച്ഛന്‍ അതികം മിണ്ടാറില്ല ,അമ്മയെ കണ്ട ഓര്‍മ ഉണ്ണിക്കില്ല.മരിച്ചുപോയി എന്ന് മാത്രം ഉണ്ണിക്കറിയാം,അതും മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞുതന്ന അറിവില്‍ .ഒരു വര്ഷം കഴിഞ്ഞു മുത്തശി മരിച്ചിട്ട് ,നാലിലെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞുള്ള പള്ളിക്കുട അടവിലായിരുന്നു മുത്തശിയുടെ മരണം ,അച്ഛന്‍ കരയുന്നത് ആദ്യമായി കണ്ടത് അന്നാണ് , അച്ചമ്മയെന്നു വിളിക്കാനായിരുന്നു മുത്തശിക്ക് ആഗ്രഹം ,അച്ഛന്‍റെ ചെറിയമ്മയുടെ വീട്ടിലായിരുന്നു കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്‍ഷത്തെ ഉണ്ണിയുടെ താമസം .ചെറിയച്ചനുമായി അച്ഛന്‍ എന്നും വഴക്കാണ് ,ഒടുവില്‍ അവിടെനിന്നും ഉണ്ണിയും കൂട്ടി ഇന്നലെ മുത്തശ്ശിയുടെ കല്ലറയില്‍ വിളക്കും കത്തിച്ചു യാത്ര തുടങ്ങി ,എവിടെക്കാണെന്ന് ഇതുവരെ അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞിട്ടില്ല .

കടത്തിറങ്ങി വീണ്ടും നടത്തം തുടങ്ങി ,അച്ഛന് പരിചിതമാണ് ഈ വഴികളെന്നു ഉണ്ണിക്ക് തോന്നി ,കുറച്ചുദൂരം എത്തിയപ്പോള്‍ ഒരു കൃസ്ത്യന്‍ പള്ളിയുടെ ഗോപുരം കണ്ടു .അത് ലക്ഷ്യമാക്കിയാണ് അച്ഛന്‍റെ നടത്തമെന്നു ഉണ്ണിക്ക് തോന്നി ,നടത്തം നിന്നത് പള്ളി മുറ്റത്തെത്തിയപ്പോള്‍ . ഉണ്ണിയുടെ കണ്ണുകള്‍ ചുറ്റു ഭാഗത്തേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു ,ഒടുവില്‍ ആ കുഞ്ഞു ദൃഷ്ടികളുടെ സഞ്ചാരം നിന്നത് ,കുരിശില്‍ ശിരസ്സ്‌ താഴ്ത്തി നില്‍ക്കുന്ന യേശുദേവന്റെ ചിത്രത്തിന്റെ താഴെ എഴുതിയിരിക്കുന്ന വാക്കുകളിലായിരുന്നു ' സെന്റ്‌ ജോന്‍സ്‌ അനാഥാലയം , ഒരു നടുക്കത്തോടെ ഉണ്ണി നിന്നു .....‍

Wednesday, 14 March 2012

ലൈലയും ഖൈസ്സും

ഇതു ഖൈസ്സ് ..

'ഇഫ്സിഘാന്റെ' ഘോര
വനാന്തരങ്ങളില്‍ തന്‍
പ്രേയസിയുടെ സ്മരണകളില്‍
വിഷാദ ഗാനം പാടി
മൃഗരാജനെയും ചെമ്പുലിയെയും
ഉറക്കിയ 'അഫ് ലാജിലെ ' ദരിദ്ര കവി

ഇത് ലൈല

അഫ് ലാജിലെ ചക്രവര്‍ത്തി തന്‍ മകള്
കൊട്ടാരത്തിലെ തടവറക്കെട്ടില്‍
അടര്‍ന്നുപോയ തന്‍ പ്രാണനാഥന്‍റെ
കവിതകള്‍ മാറോടു ചേര്‍ത്ത്
വിലപിക്കും രാജകുമാരി ..

ഇഫ്സിഘാനിലെ പകലിന്നിരുളില്‍
ഓടിപ്പോകും മാന്‍പേടകളെ നോക്കും
ഖൈസ്സിന്‍ കവിതകളില്‍ നിറങ്ങള്‍
ചാര്‍ത്തി നിന്നു ലൈല ..

അഫ് ലാജിലെ ഒരു പുലരി ഉണര്‍ന്നത്
പട്ടുമെത്തയില്‍ പൊട്ടിച്ചിതറിയ
ഹൃദയം കണികണ്ട് ..

അന്നും ഇഫ്സിഘാന്റെ
വനാന്തരങ്ങളില്‍
ഖൈസ്സു പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു
അനശ്വര പ്രണയത്തിന്‍ കാവ്യ ഗീതങ്ങള്‍..

കാലം മറക്കാത്ത
അനശ്വര പ്രണയ ചരിതം ..

ലൈല മജ്നു
-----------------------


(ഇഫ്സിഘാന്‍ ,ആഫ്രിക്കന്‍ വനാന്തരങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴത്തെ സുഡാന്റെ കിഴക്കന്‍ പ്രദേശം , അഫ് ലാജു സൌദിയില്‍ ഇറാഖിലെ ബോര്‍ഡറില്‍,, എവിടെയോ വായിച്ച അറിവാണ് )

..











Saturday, 25 February 2012


ഉപ്പ കണ്ട സ്വപ്നം
-------------------------------
മൂന്നാം ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുന്ന സമയത്തുള്ള ഒരു ജൂലൈയ്‌ മാസത്തിലെ ഞായാറാഴ്ച ദിവസം ,വര്‍ഷകാലമാണ്, സൂര്യന്‍ പണിമുടക്ക് തുടങ്ങിയിട്ടു ദിവസങ്ങളായി .ഉപ്പയുടെ കട്ടിലില്‍ ബാലരമ വായിച്ചുകൊണ്ട് മൂന്നാമത്തെ ജേഷ്ടന്‍ കിടക്കുന്നു ,വാതില്‍പ്പടിയില്‍ ഇരുന്നു മുറ്റത്തെ നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന കുളത്തിലേക്ക് കൈയില്‍ കരുതിയ ചെറുകല്ലുകള്‍കൊണ്ടെറിഞ്ഞു കളിക്കുകയാണ് എനിക്കു മൂത്ത ജേഷ്ടന്‍ .തൊട്ടിലില്‍ ഉറങ്ങാതെ കിടക്കുന്ന ഇളയ സഹോദരിയെ കളിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഞാനും , ഉച്ചകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.നഞ്ഞ തുണികള്‍ അടുക്കളയോട് ചേര്‍ന്നുള്ള കൊച്ചുമുറിയില്‍ വിരിചിട്ട് കുളിക്കാനായി പോകുമ്പോള്‍ ഉമ്മ എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു ' കുളം നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്നു ശ്രദ്ധിക്കണേ ' കളി കഴിഞ്ഞു തൊട്ടിലില്‍ കിടന്ന സഹോദരി ഉറങ്ങി , ഒരു വെളിപാടുപോലെ മൂന്നാമത്തെ ജേഷ്ടന്‍ കട്ടിലില്‍ നിന്നും എഴുനേറ്റ്‌ ഞങ്ങളോടായി പറഞ്ഞു ' നമുക്ക് ചെട്ടിയത്തെ കുളത്തില്‍ കുളിക്കാന്‍ പോകാം '  ( വീടിന്റെ തെക്കു വശത്ത് താമസിക്കകുന്ന വലിയ തറവാടിന്റെ പേരാണ് ചെട്ടിയത്ത് )   ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേരും കുളക്കരയിലേക്ക് പോകാനായി ഇറങ്ങി  അയല്‍പക്കത്തെ എന്‍റെ സഹപാഠിയും ഞങ്ങളുടെ ഒപ്പംക്കൂടി ഒരു ചെറു പാടം നടന്നു അവസാനിക്കുന്നത് കുളക്കരയിലാണ്,മുട്ടറ്റം വരെ വെള്ളം കെട്ടിനില്‍ക്കുന്ന പാടത്തുകൂടെ ഞങ്ങള്‍ കളിച്ചു കൊണ്ട് കുളക്കരയിലെത്തി
 നിശബ്ദമായി കിടക്കുന്ന കുളം പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ജലത്തിന്റെ മുകളില്‍ ചെറു മീനുകള്‍ നീന്തി കളിക്കുന്നത് കൌതുകത്തോടെ നോക്കി ഞങ്ങള്‍ നിന്നു,മൂന്നാമത്തെ ജേഷ്ഠന്റെ അരികിലായിരുന്നു ഞാന്‍  . വേനല്‍ കാലത്ത് കുളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങാനായി തെങ്ങിന്‍തടി കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ പടവുകള്‍ വെള്ളത്തില്‍ മുങ്ങിയിരുന്നു .കാല്‍ വഴുതി മൂന്നാമത്തെ ജേഷ്ടന്‍ കുളത്തിലേക്ക് വീണു ,ഒപ്പം ഞാനും ,ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കാനായി രണ്ടാമത്തെ ജെഷ്ടനും ,നീന്തല്‍ എന്തന്നറിയാത്ത പ്രായം .കരയില്‍ നിസ്സഹായനായി സഹപാഠിയും ,വെള്ളത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് എന്നെയും കൊണ്ട് ജേഷ്ഠന്റെ കരങ്ങള്‍..
കുളക്കരയില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് നില്‍ക്കുന്ന കുട്ടിയെ പറഞ്ഞു വിടാന്‍ വന്ന ആരോ ആണ് ബഹളം വെച്ചു ആളെ കൂട്ടിയത് .ഓര്മ വരുമ്പോള്‍ ആരുടെയോ ശിരസ്സില്‍ വയരമര്‍ന്നു കറങ്ങുകയായിരുന്നു ഞാന്‍ ഉച്ചക്ക് കഴിച്ച ചോറിന്റെ അവശിഷ്ടതിനോപ്പം വെള്ളവും പുറത്തേക്കു കവിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു  ,രണ്ടാമത്തെ ജെഷ്ടനെ വയറില്‍ ആരോ ശക്തിയായി അമര്‍ത്തുന്നു .എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ തിരഞ്ഞത് മൂന്നാമത്തെ ജെഷ്ടനെയാണ്, കണ്ടില്ല  നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍  പറഞ്ഞു 'ഒരാളുംകൂടിയുണ്ട്'  ഒടുവില്‍ മൂന്നാമത്തെ ജെഷ്ടനെ വെള്ളത്തില്‍ നിന്നും പൊക്കിയെടുക്കുമ്പോള്‍ മരണത്തിലേക്ക് മുങ്ങാംകുഴിയിട്ടിരുന്നു എന്നു അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല ഞാന്‍ ..
തൃശ്ശൂര്‍ ജില്ലയിലെ ചാവക്കാടിനടുത്ത്‌ വന്ബൈനാട് എന്ന സ്ഥലത്ത് അധ്യാപകനായി ജോലി നോക്കുകയായിരുന്നു ഉപ്പ അന്ന് 
 .മരണ വിവരം അറിയിക്കാന്‍ വൈകിയെത്രേ ,ഉപ്പക്ക് ജേഷ്ഠന്റെ മൃതുശരീരം കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല,
രണ്ടു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം ഉപ്പയും മരണത്തിന്‍റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഞങ്ങളെ തനിച്ചാക്കിയിട്ടു പോയിരുന്നു
ഒരു പ്രളയത്തില്‍പെട്ടു കുടുംബം ഒഴുകി പോകുന്നതായും  ഉപ്പയും ഒരുമകനും ഒഴികെ ബാകിയുള്ളവര്‍ രക്ഷപെടുന്നതായി ഒരു സ്വപ്നം ഉപ്പ കണ്ടിരുന്നു എന്ന് ഉമ്മയോട് ഉപ്പ പറഞ്ഞിരുന്നതായി എന്നോട് പിന്നീട് ഉമ്മ പറഞ്ഞിരുന്നു
ഇരുപത്തിയഞ്ചു വര്ഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഓര്‍മകളില്‍ ഇന്നും ആ വെള്ളത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക്  എന്‍റെ കരം പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയ എന്‍റെ ജേഷ്ഠന് മായാതെ ഒരു നൊമ്പരമായി നില്‍ക്കുന്നു ഒപ്പം എന്‍റെ പൊന്നുപ്പയും ..